Het wonder dat wij leven

Wij mensen zijn wonderlijke wezens. We leven. We ademen. We voelen. We hopen. We wanhopen. En telkens weer: we staan op, en gaan weer verder. Weer opstaan. Is dat niet een wonder?

Wonderen. Maar toch… Bestaan ze eigenlijk wel? Gebeurt er echt wel eens iets dat de wetten van de natuur doorbreekt? Moeilijk voor te stellen. Maar misschien is dat niet de juiste vraag. Misschien gaat het niet om wat er buiten ons gebeurt. Misschien gaat het om wat er ín ons gebeurt. Een mens die de moed hervindt – een wonder. Een gemeenschap die iemand draagt door rouw en verlies – een wonder.

Misschien is dat wat de verhalen in de Bijbel ons telkens willen zeggen. Niet: kijk eens wat er allemaal kan gebeuren, ver buiten ons voorstellingsvermogen. Maar: kijk eens hoe het leven je telkens weer verrast, je telkens weer optilt, je telkens weer uitnodigt. Het leven zelf als wonder. 

Je kunt sceptisch en ongelovig zijn. Of heel letterlijk geloven. Misschien mis je in beide gevallen de kern.

Jezus en de wonderverhalen

In de evangeliën barst het van de wonderverhalen. Jezus die geneest. Jezus die demonen uitdrijft. Jezus die doden opwekt. Je kunt je afvragen of het echt zo gebeurd is. Je kunt sceptisch en ongelovig zijn. Of het juist heel letterlijk geloven. Maar misschien mis je in beide gevallen toch de kern.

Want wat deed Jezus? Hij zocht mensen op. Mensen die er niet bij hoorden. Mensen die aan de kant stonden. Mensen die niemand meer wilde aanraken. En Jezus raakte ze wél aan. Hij keek ze aan. Hij at met hen. Hij luisterde. Hij gaf ze hun waardigheid terug. Is dat niet het grootste wonder?

Het wonder is de aanraking. Het contact. Er weer bijhoren. Weer gezien worden. Dat is genezend. 

Aanraken

Bijvoorbeeld een melaatse. Iedereen hield afstand. Jezus niet. Hij raakte hem aan. En de man voelde zich beter. Een vrouw die al jaren ziek was. Niemand wist raad. Zij raakt hem aan. Hij voelt het. En hij ziet haar. Het wonder is de aanraking. Het contact. Er weer bijhoren. Weer gezien worden. Dat is genezend. 

Misschien ken je dat zelf ook. Dat er iemand is die je aanraakt. Letterlijk, of figuurlijk. Iemand die zegt: je hoort erbij. Je bent niet alleen. Op dat moment kan er iets gebeuren. Iets tilt je boven jezelf uit. Het voelt als leven. Als herboren worden. Je voelt jezelf weer leven. 

Dat je weer naar buiten durft te komen. Uit je zelfgegraven graf. Weer kunt ademhalen. Weer leeft. Dat is opstanding.

Lazarus

Een beroemd wonderverhaal is de opstanding uit de dood van Lazarus. Hij is dood. Ligt al vier dagen in zijn graf. En Jezus roept hem naar buiten. Kunnen we dat geloven? Kunnen we dat begrijpen? Misschien moeten we niet proberen het verhaal uit te leggen. Maar het laten staan, als beeld van opstaan uit een denkbeeldige dood.

Want wij kennen dat gevoel. Dat je zelf dood bent van binnen. Verlamd door verdriet. Gevangen in verlies. En dat er dan mensen zijn die je dragen. Die je aanraken. Die je voeden. Die met je huilen. En dat je langzaam weer naar buiten durft te komen. Uit je zelfgegraven graf. Weer kunt ademhalen. Weer leeft. Dat is opstanding. Dan blijkt de liefde sterker dan de dood.

Het ware wonder is dat we weer kunnen opstaan. Dat we nog kunnen liefhebben, ook na teleurstelling. Weer durven vertrouwen, ook na verlies. Weer gaan leven.

Het ware wonder

Dus wat is een wonder? Niet magie. Niet iets onbegrijpelijks buiten ons. Maar iets dat ons raakt. Iets dat ons optilt. Iets dat ons leven verandert. Een wonder gebeurt wanneer wij ons openen. Voor de ander. Voor het leven. 

Het ware wonder is dat wij telkens weer kunnen opstaan. Dat wij nog kunnen liefhebben, ook na teleurstelling. Dat wij vertrouwen, ook na verlies. Dat wij leven, ook na de dood die ons heeft geraakt.

Misschien hoeven we helemaal niet te vragen of wonderen bestaan. Misschien hoeven we alleen maar te leren kijken. Kijken met andere ogen. Met ogen van liefde. Met ogen van verwondering.

Dan ontdekken we: het wonder is overal. En het mooiste is: wij kunnen zelf een wonder zijn. Voor elkaar. Voor deze wereld.