Daar zitten we dan met ons goeie gedrag. Dachten we het helemaal voor elkaar te hebben. Te leven in een wereld die rechtvaardig is. Een wereld waarin mensen naar elkaar luisteren. Een wereld waarin we elkaar kunnen aanspreken. Helaas, die droom is voorbij. 

De droom van een betere wereld. En rechtvaardige wereld. De wereld zoals we die dachten opgebouwd te hebben sinds 1945. Een wereld vol instituties die ons beschermen. Waarin niet het recht van de sterkste, maar rechtvaardigheid geldt.

Langzaam dringt tot ons door dat zekerheden waarop we rekenden alleen in onze gedachten bestonden. We dachten dat onze veiligheid geregeld was. Maar onze veiligheid is net zo precair als op elke andere plek op deze wereld.

Na twee wereldoorlogen wilden we het anders. Elkaar niet meer bedreigen en bestrijden. Stoppen met tegenwerken. Vooruit komen door samen te werken. We begrepen eindelijk dat niemand beter wordt van oorlog.

En oorlog is wat nu dreigt. Een oorlog die niemand wil – en er toch aan lijkt te komen. Alsof die oorlog een eigen willetje heeft, niemand aan de knoppen zit. Maar er zitten wel degelijk mensen achter. Mensen die zin hebben in oorlog.

Komt er ook nog goed nieuws? Wat is de blijde boodschap? Wat zegt de Bijbel? De heilige schrift bevestigt onze staat van zijn: in oorlog met elkaar. De Bijbel is een onthutsend boek. Bijbelse verhalen als reality check: de mens neigt tot heel veel kwaad.

De Bijbel heeft ook een ander verhaal. Een mens kan ook het goede doen. Opstaan tegen het kwaad. En dat kan slecht aflopen. Het is een reële angst dat je door het goede te doen pijn zult lijden. Vrede stichten kun je met de dood bekopen. 

De dood, precies waarmee oorlogshitsers mensen bang proberen te maken. Niet alleen Poetin en Trump, en hun laffe entourage. Dat zijn alleen maar de toevallige belichamingen van het kwaad dat in elk mens huist. We zijn allemaal een mix van goed en kwaad.

En we maken het onszelf moeilijk. We hebben de neiging om onszelf te rechtvaardigen. We leggen de schuld vaak buiten onszelf. En we nemen niet graag verantwoordelijkheid voor ons gedrag. Bottomline: Het ligt niet aan mij, maar aan een ander.

Ontkennen, wegkijken, afschuiven. Allemaal kinderlijk gedrag. Kijk met de ogen van een basischoolleerkracht naar de televisie en je ziet grote mensen die zich gedragen als kleine kinderen. Kleuters in de zandbak.

Wat te doen? Besef dat je meer bent dan iemand die boos is, of zich bang laat maken. Je bent het zelf die beslissingen neemt in jouw leven. Het is aan jou is hoe je reageert op wat er om je heen gebeurt. Je hoeft geen slachtoffer hoeft te zijn van de omstandigheden

Wat helpt is beseffen dat het allermeeste van waar je je druk over maakt buiten jouw macht ligt. Maar dat ietsiepietsie waar je wel over gaat kun je op jouw manier doen. Op jouw eigen vierkante meter kun jij het goede doen. 

Het mooiste is: Goed doen doet goed. Jou, en de wereld om je heen. Je druk maken over waar je niet over gaat, dat verlamt je. Doen wat je kunt, daar knap je van op. En anderen kunnen er ook van opknappen. Bijvoorbeeld van de aandacht die jij geeft.

Je hebt een keuze. Je gek laten maken door het wereldnieuws, en het nieuws uit eigen land. Je kunt moedeloos worden van boze mensen om je heen. Bij de pakken gaan neerzitten van alle tegenwerking die je meemaakt. 

Of denken: bekijk het allemaal. Ik doe niet mee met alle negativiteit. Ik wil niet in een nare wereld leven. Ik ga op mijn manier bijdragen aan een wereld waar ik in geloof. Ik doe mee, ik sta op, ik ga op pad. Samen met alle andere mensen van goede wil.